Discord

Idziemy do komnaty z posągiem demona. Wręczam ogrom kilofy i każę rozwalić posąg, aż zostanie kupa kamieni. Siadam pod ścianą i obserwuję.

Oba ogry biorą po kilofie i podchodzą do posągu. Pierwszy cios odłupuje grubą płytę kamienia, drugi trafia w cokół. Po kolejnych uderzeniach kamienna sylwetka pęka i rozpada się na stos gruzu.

Z wnętrza bije stary, gorzki smród. Hałas ściąga coś z głębi kopalni.

Oczyszczam tylną część podestu z kurzu i szlamu. Wciskam trzy ciemne miejsca — po kolei i w różnych sekwencjach.

Drugi znak rozgrzewa się od środka. Czarna linia wypełnia się bladym światłem.

Nie zdążasz cofnąć ręki. Z podestu wyrywa się fala światła, odłamków i czarnego pyłu. Sairan zostaje rzucony w tył. Oddech nie wraca.

Sairan Vael-Qadir ginie w komorze posągu.

Lipa. Może jakieś zło mogłoby go przywrócić? Demon albo demonolog?

Nie cofam śmierci za darmo. W tej komorze nie przychodzi dobry kapłan z gotowym cudem. Jeśli coś odpowie, nie będzie to pomoc. To będzie interes.

Głos odzywa się w kamieniu, wodzie i kościach:

— Ciało pękło. Dług został otwarty. Imię można przywiązać z powrotem.

Sairan otwiera duszę na krew i ciemność, ale nie poddaje się do końca. Próbuje zachować kontrolę.

Coś szarpie za ciało od środka. Nie za mięśnie — za imię. Krew wraca do ran, a ciało łapie pierwszy, brudny oddech.

Sairan otwiera oczy. Ciemność zostaje w środku, ale nie siada za sterami.

Wracasz. Nie jako zdrowy człowiek i nie bez ceny.